Mijn vader had – toen hij nog vrijgezel was en dat was tot het eind van de jaren zeventig – een modelspoorbaan. Hij begon ooit met het opkopen van een baan van ongeveer 5 vier-kante meter en kocht er van alles bij: Duits en Nederlandse materieel, Fleischmann en Roco, Lima en Hema-eigen-merk (ook Lima…). Ik groeide dus bij wijze van spreken op naast een modelspoorbaan.

In 1983, ik werd toen  drie, kreeg ik een spoorbaantje: op een oude kastdeur was een ovaaltje vastgezet – compleet met trafo en een wissel. Dit was – denk ik achteraf – omdat ik mijn vaders baan wel reuze interessant vond en hij het niet zo’n goed idee vond dat ik daar in mijn eentje mee aan de slag ging. Het spoor op de  kastdeur was enkele jaren later wat uitgebreid. Verder had ik extra materieel en huisjes. Die huisjes kocht ik vaak op de beurs die toen nog in Amersfoort gehouden werd. Met twee kwartjes in m’n hand(je) ging ik achter een huisje aan dat een gulden of meer kostte. Duidelijk: ik kreeg het voor “mijn” prijs..  Verder kreeg ik voor Sinterklaas en m’n verjaardag regelmatig wat – weer later kocht ik van het geld dat ik met mijn krantenwijk verdiende wat en nu – meer dan 20 jaar nadat ik mijn eerste ‘(spoor)baantje kreeg – heb ik een indrukwekkende verzameling (vind ik zelf tenminste). Tel daarbij op dat mijn vader ook nog steeds van alles heeft – bij elkaar hebben we heel wat.
Helaas heeft onze hobby tussendoor een aantal jaren stil gelegen. We verhuisden namelijk i.v.m. werk van mijn vader naar een andere gemeente en kwamen in kleiner huis. Daar was geen plek voor een baan…… Gelukkig –  het kon me niet snel genoeg gaan – verhuisden we na drie jaar weer en kwamen we in een royaal groter huis in Almere terecht. Dat huis had – belangrijk! – een grote zolder. Een deel daarvan werd gereserverd voor een spoorbaan. Samen bouwden wij baan na baan……De eerste baan was nog een mengeling tussen Duitsland en Nederland. Omdat we ervan overtuigd waren dat Duitse treinen niet in Nederland konden rijden en andersom ook niet, vergde deze baan nogal wat denkwerk en leverde steeds weer problemen op. Nog voordat de baan af was besloten we het Duitse materieel allemaal te verkopen en in te ruilen voor Nederlands. Dat was dus meteen één probleem opgelost. De baan die hier-na ontstond, was het ook niet helemaal: beginnersfouten. Blijkbaar was mijn vader het een beetje verleerd en tja…… ik kwam net kijken in modelspoorland (ik was 11 of 12 toen)…… Dus maar weer een nieuwe baan gebouwd, maar toen deze al een eind gevorderd was (zie ook bij de baanfoto’s) vonden we het nodig om digitaal te gaan. Hoppa, weer de boel afgebroken (we begonnen er aardig goed in te worden) en opnieuw begonnen. Het begon echt wat te worden totdat ikzelf besloot op mezelf te gaan wonen. Af en toe in de weekends nog wat klussen bij en met mijn vader – echt opschieten deed het niet meer. Toen ik zelf weer twee jaar later een koophuis-met-zolder betrok ontstond het idee om daar de baan te gaan bouwen.Zo gezegd zo gedaan: weer afgebroken en de boel verhuisd. Die verhuizing is op het moment van schrijven (oktober) 4 maanden geleden. De baan is er nog niet, maar wel een al opgeruimde zolder en zelfs het netwerkkabeltje voor de PC aldaar ligt eral……..Ook hebben mijn vader en ik al enkele sessies gehad op mijn zolder, waarbij we plat op de grond zaten om bochten uit te meten, tekeningen te maken, overleg te hebben.Wordt vervolgd – zeker te weten!

Geschreven door de jongste van de twee werkers aan de spoorbaan van “De Van Dijken”.